Follow by Email

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Το έθιμο της κυρά-Σαρακοστής

Το έθιμο της κυρά-Σαρακοστής είναι από τα παλιότερα έθιμα που σχετίζονται με τη γιορτή του Πάσχα, σήμερα όμως λίγο πολύ ξεχασμένο. Χρησίμευε πάντα ως ημερολόγιο για να μετράμε τις εβδομάδες από την Καθαρά Δευτέρα μέχρι τη Μεγάλη Εβδομάδα, καθώς η κυρά-Σαρακοστή έχει 7 πόδια, ένα για κάθε εβδομάδα της περιόδου της Σαρακοστής. Πρόκειται για ένα έθιμο που τείνει στις ημέρες μας να εκλείψει, ενώ παλαιότερα το συναντούσαμε σε όλο τον ελλαδικό χώρο με διάφορες παραλλαγές και χρησιμοποιούνταν ως ημερολόγιο που μετρούσε τις εβδομάδες της Μεγάλης Σαρακοστής.
Η κυρά-Σαρακοστή, στις περισσότερες περιοχές, ήταν μια χάρτινη ζωγραφιά, που απεικόνιζε μια γυναίκα, που έμοιαζε με καλόγρια, με 7 πόδιασταυρωμένα χέρια γιατί προσεύχεταιένα σταυρό γιατί πήγαινε στην εκκλησία και χωρίς στόμα γιατί νηστεύει. Στο τέλος κάθε εβδομάδας, αρχής γενομένης από το Σάββατο μετά την Καθαρά Δευτέρα, της έκοβαν ένα πόδι. Το τελευταίο το έκοβαν το Μεγάλο Σάββατο. Αυτό το κομμάτι χαρτί το δίπλωναν καλά και το έκρυβαν σε ένα ξερό σύκο ή καρύδι (περιοχή της Χίου), το οποίο τοποθετούσαν μαζί με άλλα. Όποιος το έβρισκε θεωρούνταν τυχερός και γουρλής. Σε κάποιες περιοχές, το έβδομο πόδι το τοποθετούσαν μες στο ψωμί της Ανάστασης και όποιος το έβρισκε του έφερνε γούρι.
Σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, η κυρά-Σαρακοστή φτιάχνεται από ζυμάρι με απλά υλικά και, κυρίως, πολύ αλάτι για να μη χαλάσει. Εξάλλου, δεν τρωγόταν, αφού χρησιμοποιούνταν ως ημερολόγιο. Αλλού πάλι, την έφτιαχναν από πανί και τη γέμιζαν με πούπουλα.
Στον Πόντο, η κυρά-Σαρακοστή ήταν μια πατάτα ή ένα κρεμμύδι που το κρεμούσαν απ' το ταβάνι και πάνω του είχαν καρφωμένα επτά φτερά κότας, ώστε να αφαιρούν ένα φτερό κάθε εβδομάδα. Εδώ το έθιμο ονομαζόταν "Κουκουράς", ο οποίος ήταν και ο φόβος των παιδιών!
Για το έθιμο της κυρα-Σαρακοστής έχουν γραφτεί οι παρακάτω στίχοι:
Την κυρά Σαρακοστή
που 'ναι έθιμο παλιό
οι γιαγιάδες μας τη φτιάχναν'
με αλεύρι και νερό.
Για στολίδι της φορούσαν
στο κεφάλι ένα σταυρό
μα το στόμα της ξεχνούσαν
γιατί νήστευε καιρό.
Και τις μέρες τις μετρούσαν
με τα πόδια της τα επτά
κόβαν' ένα τη βδομάδα
μέχρι να 'ρθει η Πασχαλιά.

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Η συμβουλή του Αϊνστάιν για την σωστή ανάπτυξη των παιδιών

Mια νεαρή μητέρα ρώτησε τον Αϊνστάιν τι θα μπορούσε να κάνει για να προετοιμάσει καλύτερα το πεντάχρονο παιδί της για το σχολείο και τη ζωή. Ήρεμος και χαμογελαστός, ο μεγάλος φυσικός της απάντησε: «Να του λέτε παραμύθια».


«Καλά τα παραμύθια, αλλά τι άλλο;» απόρησε η νέα μητέρα. «Πολλά παραμύθια», επέμεινε ο άνθρωπος που σφράγισε τη σύγχρονη επιστήμη. Και όταν η μητέρα ρώτησε τρίτη φορά, κάπως δύσπιστα:


«Καλά, εντάξει, αλλά και τι άλλο;», ο Αϊνστάιν είπε πως «δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο. Μονάχα κι άλλα παραμύθια. Πάρα πολλά παραμύθια».

Δεν έχουν όμως, πειστεί όλοι ότι τα παραμύθια είναι τόσο σημαντικά για τα παιδιά. Έρευνα που έγινε σε γονείς στη Βρετανία αναφέρει ότι το 25% δεν διαβάζουν παραμύθια σε παιδιά κάτω των 5 ετών, είτε επειδή θεωρούν ότι είναι πολύ τρομακτικά, είτε επειδή δεν συμφωνούν με το πρότυπο ζωής που δίνουν στα παιδιά (τι πρότυπο δίνει η Ωραία Κοιμωμένη που περιμένει τον ωραίο πρίγκιπα να τη φιλήσει για να ξυπνήσει;).

Κάνει τόσο λάθος ο Αϊνστάιν λοιπόν; Μάλλον όχι. Ας δούμε γιατί τα παραμύθια, είναι πολύτιμη πνευματική τροφή για τα παιδιά προσχολικής ηλικίας, ακόμη και τα πιο τρομακτικά.

Τα παραμύθια δείχνουν στα παιδιά πώς να λύνουν προβλήματα

Μικροί και μεγάλοι μαθαίνουν από τους πρωταγωνιστές μίας ιστορίας. Όπως συμβαίνει με μία διδακτική θεατρική παράσταση ή ένα καλό βιβλίο, έτσι ακριβώς τα παιδιά διδάσκονται από ένα κλασικό παραμύθι. Αυτές οι ιστορίες που συμβαίνουν «μια φορά κι έναν καιρό» βοηθούν τα παιδιά να αναπτύξουν την κριτική τους σκέψη. Να ξεχωρίζουν το καλό από το κακό και να δουν ότι με τη φαντασία, το θάρρος και την υπομονή λύνονται τα προβλήματα. Όπως ακριβώς έγινε και με την «Ωραία Κοιμωμένη».

Τα παιδιά νικούν το φόβο

«Τα παραμύθια δεν λένε στα παιδιά ότι υπάρχουν δράκοι. Τα παιδιά ήδη γνωρίζουν ότι δεν υπάρχουν δράκοι. Τα παραμύθια λένε στα παιδιά ότι οι δράκοι μπορούν να ηττηθούν», είχε πει ο Βρετανός συγγραφέας G.K. Chesterton. Ο διάσημος συγγραφέας και παιδοψυχολόγος Bruno Bettelheim πίστευε ότι τα παραμύθια είναι σημαντικά για την ανάπτυξη των παιδιών, επειδή οι βασικοί χαρακτήρες – που είναι και οι ίδιοι παιδιά πολλές φορές– επιδεικνύουν θάρρος και νικούν σε έναν κόσμο γιγάντων και εχθρικών ενηλίκων.

Τα παραμύθια προετοιμάζουν τα παιδιά για τις δυσκολίες της ζωής

Μέσα από τα παραμύθια τα παιδιά συναντούν προκλήσεις με τις οποίες παλεύουν και οι ενήλικες: την προδοσία, τις ίντριγκες, τους τσακωμούς και τη ζήλια. Είναι οι άσχημες πλευρές της ζωής που δεν λείπουν από τους παραδοσιακούς μύθους και τα παραμύθια. «Τα παραμύθια επεξεργάζονται τόσες πολλές φοβίες, όχι μόνο προσωπικές, αλλά όλης της κοινωνίας, αλλά το κάνουν με έναν τρόπο ασφαλή, γιατί όλα αυτά συμβαίνουν … μια φορά κι έναν καιρό», εξηγεί η Μαρία Τατάρ, καθηγήτρια στο Harvard College. 

Όπως είχε πει και ο Τζον Λένον: «Πιστεύω σε οτιδήποτε μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Πιστεύω στις νεράιδες, στους δράκους, στα παραμύθια. Όλα υπάρχουν, ακόμα κι αν βρίσκονται στο μυαλό σας. Ποιος είπε ότι τα όνειρα και οι εφιάλτες δεν εκφράζουν την πραγματικότητα;»

Δίνουν ευκαιρία για διάλογο

Τέτοιες ιστορίες «ελεγχόμενου φόβου» δίνουν μία θαυμάσια ευκαιρία στους γονείς να συζητήσουν με τα παιδιά τους τις πιο βαθιές τους ανησυχίες και ανασφάλειες από τον πραγματικό κόσμο. Οι φανταστικοί χαρακτήρες συνεισφέρουν θετικά στο διάλογο. Δεν μπορεί να γίνει το ίδιο με μία ταινία, ούτε καν με το θέατρο.

Τα παραμύθια μιλούν μία παγκόσμια γλώσσα

«Γνωρίζουμε τα παραμύθια ως παιδιά, είτε μέσω της αφήγησης είτε ακόμη και μέσω της παντομίμας. Ζούμε με αυτά, αναπνέουμε με αυτά, ξέρουμε το τέλος τους», γράφει ο Neil Gaiman. Ορισμένα παραμύθια, όπως η Σταχτοπούτα, υπάρχουν σε πολλές κουλτούρες,αν και με μικρές διαφορετικές πινελιές σε κάθε χώρα. Όλες οι διαφορετικές εκδοχές όμως, μοιράζονται κάτι κοινό: μία σαγηνευτική ιστορία για την ανάγκη να νικήσει το καλό.

Τα παραμύθια διδάσκουν στα παιδιά τα βασικά στοιχεία ενός διηγήματος, μίας ιστορίας

Τους διδάσκουν τη διαφορά ανάμεσα στη φαντασία και στην πραγματικότητα. Ότι οι ιστορίες μπορεί να εξελίσσονται σε άλλο περιβάλλον, σε άλλη χώρα και σε άλλο χρόνο. Ότι οι πρωταγωνιστές έχουν διαφορετικά γνωρίσματα και διαφορετικούς χαρακτήρες. Εάν το παιδί κατανοήσει αυτές τις διαφορές από πολύ μικρή ηλικία, τότε ενισχύεται η ικανότητά του να κατανοεί τη σχέση αιτίας-αποτελέσματος και να προβλέπει το επόμενο βήμα.

Τα παραμύθια αναπτύσσουν την παιδική φαντασία

«Όταν εξετάζω τον εαυτό μου και τον τρόπο σκέψης μου, έρχομαι στο συμπέρασμα ότι το χάρισμα της φαντασίας σημαίνει περισσότερα για εμένα από οποιοδήποτε ταλέντο για αφηρημένη, θετική σκέψη. Το να ονειρεύεσαι για όλα τα σπουδαία πράγματα που μπορείς να καταφέρεις, είναι το κλειδί για μια ζωή γεμάτη με θετικότητα. Άφησε την φαντασία σου να καλπάσει ελεύθερη και δημιούργησε ένα κόσμο στον οποίο θα ήθελες να είσαι μέσα», είχε πει ο Άλμπερτ Αϊνστάιν.

Ηθικά διδάγματα
Τα παραμύθια θέτουν το ηθικό πρόβλημα της συνύπαρξης του καλού και του κακού (που συμβολίζουν συνήθως οι δράκοι, οι γίγαντες και οι μάγισσες). Συνήθως το καλό υπερισχύει και ο κακός χάνει. Μέσω της ταύτισης με τον ήρωα, το παιδί παίρνει το ηθικό δίδαγμα.

19 εντολές της Μαρίας Μοντεσσόρι για να γίνουμε καλύτεροι γονείς


Ο Μαρία Μοντεσσόρι είναι μία από τους ελάχιστους παιδαγωγούς που έφεραν πραγματικά την επανάσταση στον τρόπο που σκεφτόμαστε για το μεγάλωμα των παιδιών μας κατά τον 20ο αιώνα. Οι σύντομες αλλά αξιομνημόνευτες συμβουλές της προς τους γονείς καταφέρνουν με άμεσο τρόπο να μας χαρίσουν τη σοφία και την πείρα της μεγάλης δασκάλας. Συγκεντρώσαμε τις σπουδαιότερες από αυτές και υποσχόμαστε να τις διαβάζουμε τουλάχιστον μία φορά τον χρόνο, ώστε να μην τις ξεχάσουμε ποτέ:
1.  Τα παιδιά μαθαίνουν από το περιβάλλον τους.

2.  Όταν ένα παιδί δέχεται συχνά κριτική, μαθαίνει να κατακρίνει τους άλλους.

3.  Όταν ένα παιδί επαινείται συχνά, μαθαίνει να εκτιμά τους άλλους.

4.  Όταν ένα παιδί αντιμετωπίζεται εχθρικά, θα μάθει να τσακώνεται.

5.  Αν είστε ειλικρινείς με το παιδί σας, θα μάθει τη σημασία της ευθύτητας.

6.  Αν κοροϊδεύετε συχνά το παιδί σας, θα γίνει ντροπαλό.

7.  Όταν ένα παιδί νιώθει ασφαλές, μαθαίνει να εμπιστεύεται τους ανθρώπους.

8.  Αν κάνετε συχνά το παιδί σας να νιώθει ντροπή, θα μάθει να νιώθει πάντα ενοχές.

9.  Αν σε ένα παιδί δίνεται συχνά ενθάρρυνση, θα μάθει να έχει υψηλή αυτοπεποίθηση.

10. Αν είμαστε δεκτικοί με ένα παιδί, θα μάθει να έχει υπομονή.

11.  Αν είμαστε υποστηρικτικοί με το παιδί, θα είναι σίγουρο για τον εαυτό του.

12.  Αν ένα παιδί ζει σε ένα περιβάλλον φιλίας και νιώθει ότι οι άλλοι το χρειάζονται, θα μάθει πώς να βρίσκει την αγάπη.

13.  Ποτέ μη μιλάτε άσχημα για ένα παιδί, είτε σας ακούει είτε όχι.

14.  Επικεντρωθείτε στο να θρέφετε το καλό που υπάρχει μέσα σε κάθε παιδί. Με αυτόν τον τρόπο δεν θα υπάρχει χώρος για το κακό.

15.  Πάντα να το ακούτε και πάντα να απαντάτε στις ερωτήσεις του παιδιού ή σε αυτά που σας ζητά, όταν έρχεται σε εσάς.

16.  Να σέβεστε το παιδί, ακόμα κι όταν κάνει ένα λάθος. Έτσι θα μπορέσει πιο γρήγορα να το διορθώσει.

17.  Πάντα να είστε έτοιμοι να βοηθήσετε ένα παιδί που σας το ζητά, και να κάνετε στην άκρη όταν έχει βρει ό,τι χρειάζεται.

18.  Να βοηθάτε ένα παιδί να αποκτά ικανότητες από μικρό. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν εξασφαλίσετε ότι ο κόσμος που το περιβάλλει είναι γεμάτος με τρυφερότητα, ειρήνη και αγάπη.

19.  Πάντα να δείχνετε τους καλούς σας τρόπους στο παιδί. Δείξτε του πώς να γίνει όσο καλύτερο γίνεται.

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Αγάπη δεν σημαίνει δεν χαλάω χατίρι στα παιδιά μου – συχνά είναι το αντίθετο

Πώς εννοούμε την αγάπη; Τι σημαίνει για τον καθένα μας «αγαπώ τα παιδιά μου». Τι σημαίνει η χιλιοειπωμένη δήλωση «σ’αγαπώ»;
Συχνά ακούμε, αλλά ίσως ακόμα συχνότερα λέμε «αγαπώ πολύ τα παιδιά μου, δεν τους χαλάω χατίρι. Ότι μου ζητήσουν τους το παίρνω». Αγάπη όμως δεν είναι να εκπληρώνουμε την κάθε επιθυμία τους. Δεν αγαπώ εγώ περισσότερο όταν αγοράζω στην κόρη μου ή στον γιο μου το iPhone 7. Δεν αγαπάς εσύ λιγότερο όταν δεν έχεις πάει στην Νέα Υόρκη τα παιδιά σου για Χριστούγεννα. Αγάπη δεν είναι να προσφέρουμε κάθε τι υλικό που μας ζητούν. Ποσό συχνά ακούμε γονιούς να λένε » όλα τα προσφέρω στο παιδί μου. Καλό σχολείο, ιδιαίτερα μαθήματα, εκδρομές, διακοπές, χαρτζιλίκι, ωραία ρούχα, τι άλλο να κάνω για να δείξω την αγάπη μου; Θυσία έχω γίνει.» Παράφραση της αγάπης. Πως αγαπώ αληθινά; Με ποιο τρόπο δείχνω την αγάπη μου ώστε να μπορέσει κάποιος να την εισπράξει; Έχω λεφτά άρα αγαπώ; Δεν έχω αρκετά άρα δεν αγαπώ αρκετά;
Αγαπώ σημαίνει ότι εκδηλώνω την αγάπη μου με τέτοιο τρόπο ώστε ο άλλος, το παιδί μας, να μπορέσει να την νιώσει. Η αγάπη δεν είναι υπεροπτική. Μαθαίνω να αγαπώ με τον τρόπο που μου υποδεικνύει το παιδί μου. Με τον τρόπο που θα μπορέσει να καταλάβει. Καλλιεργώντας την ανεξάντλητη υπομονή μου. Υποθηκεύοντας τον χρόνο μου. Χαλιναγωγώντας τον θυμό μου.
Ας αγγίξουμε τα παιδιά μας, ας τα πάρουμε όσες περισσότερες αγκαλιές μπορούμε, ποτέ δεν είναι αρκετές. Ας ανοίξουμε την πόρτα του υπνοδωματίου τους όταν κοιμούνται και απαλά ας τα φιλήσουμε στο μάγουλο. Πολλά φιλιά, ποτέ δεν είναι αρκετά. Ας δείξουμε κατανόηση στις υστερίες τους και τα ξεσπάσματα τους. Ας λατρέψουμε τα ελαττώματα τους περισσότερο από τα προτερήματά τους. Ας μας εκπλήξει θετικά κάθε τους άκαιρη και αδικαιολόγητη αντίδραση.
Στην αγάπη δεν ζητάμε όλα να τα εξηγήσουμε με την λογική. Στην αγάπη υπάρχει στο «γιατί» το «έτσι». Τα παιδιά μας ζητούν να κατανοήσουμε το ακατανόητο.
Τα παιδιά αποζητούν την εύνοιά μας στις πράξεις τους, στις συμπεριφορές τους. Όταν χαμηλώσουμε, σκύψουμε και φτάσουμε στο ύψος τους, όταν γίνουμε και μεις μικροί, τότε θα μπορέσουμε να τα κοιτάξουμε κατάματα και να τους πούμε «σ’αγαπώ» και τότε θα το νιώσουν.  Και όταν νιώσουν ότι τα λατρεύουμε, οι τίγρεις που ξυπνούν μέσα τους, θα ημερέψουν. Η αγάπη είναι ο καλύτερος γητευτής. Η αγάπη όμως θέλει και υπομονή. Η υπομονή είναι η αγάπη. «Μα ποσό υπομονή μπορεί να έχω; Εξαντλήθηκα» λέμε συχνότατα. Όχι. Ανεξάντλητη πρέπει να είναι η υπομονή μας. Είναι μια μάχη εσωτερική που την δίνουμε καθημερινά. Τα παιδιά είναι αυτά που μας προκαλούν σε αυτή την μάχη. Και τα παιδιά θέλουν να είμαστε εμείς οι νικητές.
Το να αγαπώ, δεν είναι απλό. Είναι ένα συναίσθημα που περικλείει τα πάντα. Την αποδοχή και την απόρριψη, το δίκαιο και το άδικο, την οργή αλλά και την γαλήνη, τον ενθουσιασμό και την απογοήτευση. Γι αυτό είναι και προκλητική. Γι αυτό δεν είναι βαρετή. Γι αυτό μεγαλουργεί. Έτσι είναι και τα παιδιά. Μια φουσκωμένη θάλασσα,  μια γαλάζια λίμνη. Μια απέραντη αγάπη. Να τα αγαπάμε, όπως αυτά μας το ορίζουν, για να το καταλαβαίνουν, να το νιώθουν και να δυναμώνουν.

Και αν σκεφτείς, η λέξη «αγαπώ» αρχίζει από το άλφα και τελειώνει στο ωμέγα.
Τζώρτζια Βρεττού

Τι είναι σωστό; Να μην αδικείς κανένα παιδί ή να ξέρεις τις ανάγκες καθενός ξεχωριστά;

Λοιπόν.
Ή φταίει το Τζωρτζακέικο (αυτό είναι το σόι μου) ή το έχετε κι άλλες. Αυτό το τρομερό, υπεράνθρωπο, αδιάφθορο και –αδιαμφισβήτητα- καθαρά μητρικό χούι: να μην αδικείτε. Να φέρεστε ισότιμα στα παιδιά σας. Σε κάθε περίπτωση.
Σε βαθμό υπερβολής όμως. Σε βαθμό τρέλας.
Παράδειγμα: Έχω τρία παιδιά και δύο μανταρίνια. Ποιο παιδί θα φάει μανταρίνι; Κανένα!
Έχω μια φέτα κέικ και δύο παιδιά. Ποιο παιδί θα φάει το κέικ; Κανένα!
Έχω τέσσερα παιδιά και πέντε πορτοκάλια που φτάνουν ίσα για ενάμισι ποτήρι χυμό. Ποιο παιδί θα πάρει βιταμίνες; Κανένα!
Και σκέφτομαι: ποια θα ήταν η πιο σωστή λύση;

Να τα μοίραζα στα δύο, τρία, τέσσερα (και εντάξει, τα πορτοκάλια και τα μανταρίνια μοιράζονται ισόποσα, σκεφτείτε όμως περιπτώσεις που δεν γίνεται να συμβεί το ίδιο, όπως η περιουσία στη συνέχεια, σπίτια, χωράφια, αυτοκίνητα και χρόνος βέβαια, μην ξεχνάμε τον χρόνο) ή να τα έδινα σε κάθε παιδί ανάλογα με τις ανάγκες του;
Ποιο μάθημα θα ήταν το πιο χρήσιμο να πάρουν τα παιδιά;
Αυτό της μάνας που δεν αδικεί κανένα παιδί ή αυτό της μάνας που ξέρει τις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες του κάθε παιδιού της ξεχωριστά;
Και –εδώ σε θέλω- πώς το εξηγούν αυτό στα παιδιά;
Θυμάμαι πάντα τη μητέρα μου να μοιράζει σε τρία πιάτα πατάτες τηγανιτές και θυμάμαι τα τρία παιδιά της τα μεσημέρια να μετράνε πατάτα -πατάτα την αγάπη που είχε σε κάθε παιδί της. Έτσι νομίζαμε τότε.
Αλλά δεν είναι έτσι.
Σκεφτείτε το λίγο.
Τα παιδιά μας δεν είναι ίδια μεταξύ τους. Ίσα είναι αλλά όχι ίδια.
Άλλο χρειάζεται περισσότερο φαγητό, άλλο χρειάζεται λιγότερο, άλλο χρειάζεται περισσότερες συμβουλές και άλλο λιγότερες, άλλο χρειάζεται περισσότερο χρόνο μαζί μας και άλλο πιο πολλή ανεξαρτησία, άλλο χρειάζεται την ησυχία του και άλλο την πλήρη προσοχή μας.
Είναι μια εύκολη παγίδα να πέσει κανείς, στην αγωνία του να μην αδικήσει κανένα παιδί, ‘’αδικώντας’’ τα τελικά -σε βάθος χρόνου- όλα.
Πάμε από την αρχή.
Έχω τρία παιδιά και δύο μανταρίνια.
Κλαίρη Τζωρτζάκη

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2017

Καλή Χρονιά

Καλή Χρονιά. Ευτυχισμένο το 2017.

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2016

Σας ευχόμαστε:
Υγεία, Αγάπη, Ευτυχία, Όνειρα, Χαμόγελα, Δημιουργικότητα, Επιτυχίες…  για τα φετινά Χριστούγεννα και τη νέα Χρονιά που πλησιάζει. Καλά Χριστούγεννα και καλή Πρωτοχρονιά!

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2016

Γεωμετρία - Κατασκευή Χριστουγεννιάτικου Δένδρου

Για μαθητές της ΣΤ τάξης

Σε ένα πρόχειρο λευκό χαρτί με τη βοήθεια του μοιρογνωμονίου ζωγραφίζουμε μια γωνία χΟψ 70ο και στις πλευρές της παίρνουμε τα ευθύγραμμα τμήματα ΟΑ και ΟΒ ίσα με 7 εκατοστά. Ενώνουμε τα σημεία Α, Β και κόβουμε με το ψαλίδι το τρίγωνο ΟΑΒ. 
Επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία, παίρνοντας αυτή τη φορά πάνω στις πλευρές της γωνίας ευθύγραμμα τμήματα 9 εκατοστών.
Τέλος, κατασκευάζουμε μια τρίτη γωνία, επίσης 70ο, και στις πλευρές της παίρνουμε ευθύγραμμα τμήματα 12 εκατοστών, για να δημιουργήσουμε το τρίτο τρίγωνο.
Παίρνουμε τα τρία ισοσκελή τρίγωνα και τοποθετούμε το ένα πάνω στο άλλο έτσι, ώστε οι βάσεις τους να είναι μεταξύ τους παράλληλες και το συνολικό ύψος του σχήματος που δημιουργείται να είναι 15 εκατοστά. Κολλάμε μεταξύ τους τα τρίγωνα και έχουμε έτοιμο το σχήμα που θα χρειαστούμε για την κατασκευή μας.
Το σχήμα αυτό αποτελεί το «μοντέλο» το οποίο θα ζωγραφίσουμε στο χαρτόνι, για να το κόψουμε στη συνέχεια και να κατασκευάσουμε το στολίδι μας.
Δύο τέτοια ίδια σχήματα από χαρτόνι ενώνονται μεταξύ τους με μια εγκοπή που θα κάνουμε κατά μήκος του κεντρικού τους άξονα. Το πρώτο θα κοπεί από την κορυφή ως το μέσον του κεντρικού άξονα, ενώ το δεύτερο από το μέσον ως τη βάση και θα τοποθετηθούν κάθετα το ένα μέσα στην εγκοπή του άλλου, ώστε να σχηματιστούν ορθές γωνίες.
:)


Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016

Μουσείο Κέρινων ομοιωμάτων

“ Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.” 

Το ταξίδι για την Ιθάκη της δημιουργίας του κέρινου ομοιώματος του μεγάλου οικουμενικού ποιητή Κωνσταντίνου Καβάφη έφτασε στο τέλος του.

‘Έπειτα από μήνες δουλειάς, μελέτης και δημιουργίας το έργο ολοκληρώθηκε και πήρε την θέση του στο μουσείο.








Μουσείο Κέρινων ομοιωμάτων Θεόδωρου Κοκκινίδη.
Κηπιά Ελευθερούπολης Καβάλας.

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

H εκπαιδευτική αξία της αποτυχίας

Πριν χρόνια, ένας φίλος μου είχε διηγηθεί μια ιστορία. Δεν ξέρω αν είναι αληθινή, είναι όμως σίγουρα εξόχως διδακτική:
Η Χριστίνα Ωνάση αγαπούσε λέει πολύ την κόκα-
κόλα! Κάθε χρόνο, επισκεπτόταν τον Σκορπιό για λίγες μέρες και κατέβαινε για jogging, στην παραλία. Ακόμη και σε εκείνες τις στιγμές λοιπόν ήθελε να πίνει το αγαπημένο της ποτό – για αυτό και ζήτησε από τους ανθρώπους της να βάζουν σε κάποιο σημείο της διαδρομής ένα τραπεζάκι, με 2-3 κουτάκια αναψυκτικού.
Την επόμενη κιόλας μέρα, η εταιρεία Κόκα-Κόλα εγκατέστησε στον παραλιακό δρόμο του νησιού από ένα επαγγελματικό ψυγείο, γεμάτο με αναψυκτικά, σε κάθε 100 μέτρα!
Ακούγοντας την πιο πάνω ιστορία, καταλαβαίνει κάποιος γιατί η Χριστίνα Ωνάση έζησε μέσα στην κατάθλιψη και οδηγήθηκε στην αυτοκτονία: πρώτον, γιατί είχε συνηθίσει να υλοποιείται, πολύ εύκολα και χωρίς κόπο, η οποιαδήποτε επιθυμία της, μικρή ή μεγάλη. Τι να ονειρευτείς μετά – και τι να σε κινητοποιήσει να προχωρήσεις;
Δεύτερον, διότι όταν η ζωή που σου προσφέρεται είναι γεμάτη με εύκολες, αβίαστες επιτυχίες και κατακτήσεις, σε όλα, η κάθε μικρή καθημερινή αποτυχία είναι ικανή να σε κάνει να νιώσεις άχρηστος και πελαγωμένος. Δεν ξέρεις πώς να την διαχειριστείς, δεν έχεις μάθει να επιβιώνεις αυτοδύναμα – και στο τέλος, απλώς διαλύεσαι.
Δείτε τώρα πως, το πιο πάνω παράδειγμα έχει εφαρμογή στην καθημερινότητα μας: σκεφτείτε μια σκηνή π.χ. όπου δύο μικρά παιδιά, άγνωστα μεταξύ τους, συναντώνται σε μια παιδική χαρά και παίζουν, στο σκάμμα με την άμμο. Κάποια στιγμή, διεκδικώντας το ίδιο κουβαδάκι, μπαίνουν σε διαδικασία έντασης που οδηγεί σε σωματική επαφή μεταξύ τους, σπρωξίματα και κλάματα.
Και τι κάνουν οι γονείς εκείνη την στιγμή; Σηκώνονται αγχωμένοι από το παγκάκι που κάθονται, τρέχουν στα παιδιά τους και προσπαθούν να λύσουν το πρόβλημα παρεμβαίνοντας, συνήθως με κάποιον από τους παρακάτω τρόπους:
• μαλώνοντας το παιδί τους με φράσεις τύπου «άσε κάτω το κουβαδάκι, το θέλει το άλλο παιδάκι να παίξει»
• λέγοντας έντονα και με ύφος τα-λέω-στη-νύφη-για-να-τα-ακούσει-η-πεθερά, κάτι του τύπου «μπορείτε να παίξετε και οι δύο μαζί ήρεμα, χωρίς να μαλώνετε». Αυτού του είδους η παρέμβαση πολλές φορές οδηγεί τελικά σε προστριβή μεταξύ των γονέων!
• παίρνοντας το παιδί τους μακριά από το σκάμμα και παρηγορώντας το, με γλυκόλογα και αγκαλιές.
Σε κάθε περίπτωση (εκτός και αν η ένταση μεταξύ των παιδιών απειλεί σοβαρά την σωματική τους ακεραιότητα), η γονική παρέμβαση είναι λάθος!
Το γεγονός ότι τα δύο παιδιά μπαίνουν σε διαδικασία διεκδίκησης του ίδιου πράγματος, τους δίνει μοναδική ευκαιρία να αρχίσουν να μαθαίνουν πώς να διαχειρίζονται το συναίσθημα και την ανικανοποίητη επιθυμία τους.
Και η ζωή μας, καθημερινά, είναι γεμάτη από καταστάσεις που δεν μας επιτρέπουν να κάνουμε αυτό που θέλουμε, γεμάτη από στιγμές που μας χαρίζουν άσχημα συναισθήματα: απογοήτευση, απόρριψη, θυμό, πίκρα.
Η δυνατότητα μας να διαχειριστούμε ακριβώς αυτές τις στιγμές, είναι αυτή που στο τέλος της ημέρας διαχωρίζει τον ευτυχισμένο άνθρωπο από τον δυστυχισμένο, τον χαρούμενο και ικανοποιημένο από τον μόνιμα θυμωμένο και βλοσυρό.
Η μόνη παρέμβαση λοιπόν που χρειάζεται η πιο πάνω κατάσταση, είναι η ήρεμη και νηφάλια εξήγηση προς το παιδί ότι, κάθε δικό του πρόβλημα, πρέπει το ίδιο το παιδί να βρει τρόπο να το αντιμετωπίσει.
Πως; αναπτύσσοντας την δική του κρίση, μαθαίνοντας να ζει χωρίς να δέχεται ή να κάνει παρεμβάσεις στην ατομική ελευθερία την δική του και των γύρω, αποδεχόμενο την διαφορετικότητα και την μοναδικότητα καθενός, ανακαλύπτοντας κάθε στιγμή τις δικές του εναλλακτικές λύσεις ώστε να είναι καλά και να συνεργάζεται εποικοδομητικά, μέσα στο σύνολο.
Αυτά, δεν επιτυγχάνονται φυσικά με εντολές, με αφορισμούς ή όταν οι γονείς λύνουν οι ίδιοι τα προβλήματα. Επιτυγχάνονται μέσα από πολλή συζήτηση, ακούγοντας προσεκτικά το παιδί και ενθαρρύνοντας το να εκφράσει με ειλικρίνεια τους φόβους και τις ανησυχίες του. Και φυσικά, δίνοντας του (στην πράξη) κάθε δυνατότητα να πάρει από νωρίς τα δικά του ρίσκα, να αποφασίζει μόνο του για ότι το αφορά και να μάθει να δέχεται τις συνέπειες των πράξεων του.
Γνωρίζοντας ότι, για όλα αυτά, έχει την αμέριστη εμπιστοσύνη των γονέων του και το δικαίωμα-προτροπή να κάνει πολλά λάθη, από πολύ μικρή ηλικία….
Και αν δεν με πιστεύετε εμένα, πιστέψτε τουλάχιστο τον μεγάλο Μάνο Χατζιδάκι: «Bλέπετε, μονάχα ή ήττα προκαλεί την σκέψη, την αναθεώρηση και την περισυλλογή. Με την ήττα μόνο ξαναγεννιόμαστε…»
Γράφει ο Γιάννης Κ. Γιαννούδης 

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

Το ήθος των γονιών χτίζει το χαρακτήρα των παιδιών

Είναι μεγάλο πλεονέκτημα για τα παιδιά αν οι γονείς τους έχουν ξεκαθαρισμένη στάση ζωής. Αν έχουν, δηλαδή, ήθος, με το οποίο κρίνουν τα γεγονότα.
Το ήθος ενεργεί σαν οικοδομικό υλικό στο χαρακτήρα του παιδιού. Όσο πιο ξεκάθαρες και γεμάτες αποδοχή είναι οι αντιλήψεις σας για τον κόσμο, τόσο πιο σταθερά θα εδραιώνεται αυτή η ηθική στάση και τόσο πιο εύκολο θα είναι για τα παιδιά σας να προσαρμοστούν στους κοινωνικούς κανόνες.

Η στάση σας απέναντι στα προβλήματα της ζωής αποκαλύπτεται από τις συζητήσεις σας. Αυτά που ακούνε τα παιδιά στο σπίτι έχουν μεγάλη σημασία για την ανάπτυξή τους. Πρέπει να είστε προσεκτικοί μ’ αυτά που λέτε μπροστά στο παιδί σας, και ποτέ μην υποτιμάτε τη νοημοσύνη τον. Καταλαβαίνει πολύ περισσότερα απ’ όσα εσείς νομίζετε. Μπορεί να μη γνωρίζει ακόμα κάποιες λέξεις, αλλά κι απ’ την πολύ μικρή του ηλικία είναι ικανό να “πιάσει” το νόημα μιας συζήτησης ανάμεσα στους ενήλικους. Και, προσοχή:

Οι αισιόδοξες απόψεις -δικές σας ή του περιβάλλοντος σας- δεν είναι δυνατό να παρακινήσουν το παιδί στη χαρά της ζωής και τη δημιουργικότητα. Οι συνεχείς επικρίσεις σας για την κατάπτωση του ανθρώπου και τη διαφθορά του κόσμου δεν μπορούν να παρακινήσουν τα παιδιά, ώστε να γίνουν χρήσιμα μέλη της κοινωνίας.

Θα πρέπει να δείξετε στο παιδί την ομορφιά της ζωής και την αξία της Τέχνης. Το παιδί πρέπει να διδαχτεί να θαυμάζει τη Φύση και τη χαρά της γνώσης και του προβληματισμού. Θ’ αρχίσει να νιώθει ένα πρώιμο ενδιαφέρον γι’ αυτά τα πράγματα, αν εσείς του μιλάτε σχετικά την ώρα του φαγητού στο τραπέζι ή βγαίνοντας περίπατο μαζί του. Η ίδια η ατμόσφαιρα του σπιτιού, εκτός από τις ειδικές σχολικές ανάγκες, παίζει καθοδηγητικό ρόλο στη διανοητική, πνευματική και συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού. Ασκεί μια ζωντανή επίδραση πάνω στο χαρακτήρα του, στη νοοτροπία και στο ταμπεραμέντο του. Πολλή και κοπιαστική εργασία θα εξοικονομηθεί από την κατοπινή του εκπαίδευση, αν η ανατροφή του είναι ήρεμη και δημιουργική από τον πρώτο καιρό της κοινωνικής του ζωής μέσα στην οικογένεια.

Πρέπει να παραδεχτούμε ότι η ήρεμη οικογενειακή ατμόσφαιρα είναι δύσκολο να βρεθεί στην εποχή μας, μια εποχή ανασφάλειας, αβεβαιότητας και έντονου ανταγωνισμού. Οι γονείς, ωστόσο, μπορούν να φυλαχτούν απ’ τον πειρασμό και να μη ρίξουν το σφάλμα -για την έλλειψη αρμονίας- στις συνθήκες της ζωής τους, στους παππούδες, στα πεθερικά ή ο ένας στον άλλο. Αν γίνει αυτό, η ατμόσφαιρα στο σπίτι θα βαρύνει ακόμα πιο πολύ. Και θα φέρει κι άλλες συγκρούσεις. Μπορείτε να βελτιώσετε (ίσως και να αλλάξετε) τις συνθήκες αλλάζοντας τη δική σας συμπεριφορά, και προσπαθώντας με κάθε τρόπο να βελτιώσετε τη συμβολή σας στην αλλαγή αυτής της κατάστασης. Οι οικονομικές δυσκολίες, τα ελαττώματα του χαρακτήρα, η ασυμφωνία των γονιών, ο στενός χώρος στην κατοικία, οι ανεπιθύμητοι γείτονες ή συγγενείς, οι αρρώστιες - δηλαδή, η κάθε ανωμαλία στο οικογενειακό καθεστώς, η κάθε διατάραξη της γαλήνης- όλα αυτά απαιτούν ακόμη μεγαλύτερη προσοχή στον τρόπο που χρησιμοποιούμε για να τα αντιμετωπίσουμε. Η αγανάκτηση και η αποθάρρυνση, ένας καυγάς -ανεξάρτητα πόσο δικαιολογημένα ή κατανοητά είναι όλα αυτά- μπορούν να προσθέσουν νέες δυσκολίες στην, ήδη, δύσκολη κατάσταση, και να βλάψουν την ανάπτυξη του παιδιού, πολύ περισσότερο από τα ίδια δυσάρεστα γεγονότα ή καταστάσεις.

Πηγή: iPaideia

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

The Olive Tree Will Always Be Here

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2016

10 πράγματα που τα παιδιά μας δεν θα ξεχάσουν ποτέ από μας

Η παιδική ηλικία είναι γεμάτη από εκατομμύρια γλυκές αναμνήσεις περιβαλλόμενη από οικογένεια, φίλους και ανθρώπους που είχαν κατανοήσει τι είναι η αγάπη.
Είναι απίστευτο το ότι τα περισσότερα πράγματα που θυμάμαι απο την παιδική μου ηλικία με κάνουν να είμαι χαρούμενη και χαμογελαστή, παρόλο που είχαμε πολύ λίγα χρήματα, πολλά άδεια στομάχια και πολλούς λόγους για να προσευχόμαστε για βοήθεια. Είχα μια υπέροχη παιδική ηλικία όχι για τα πράγματα που είχαμε μα επειδή είχαμε ο ένας τον άλλον!

1. Διαβάστε τους

«Oι σελίδες ενός βιβλίου, είναι ένα υπέροχο μέρος για να βρίσκεσαι»: Είναι υπέροχο να διαβάζεις με ένα παιδί, αλλά είναι μαγικό να διαβάζεις σε ένα παιδί! Τα βιβλία δημιουργούν έναν κόσμο που οποισδήποτε τα διαβάζει γίνεται κομμάτι του. Χωρίς να έχει σημασία η ηλικία του παιδιού, διάβασέ του, διάβασέ της, διάβασε μαζί τους! Ας δώσουμε την ευκαιρία στα παιδιά μας να μεγαλώσουν λέγοντας: «Οι γονείς μου, μου διάβαζαν πάντα»!

2. Ακούστε τα

«Ακούστε προσεκτικά οτιδήποτε θέλουν να σας πουν τα παιδιά σας. Αν δεν ακούσετε τα ασήμαντα πράγματα τώρα που είναι μικρά, δε θα σας πουν τα σημαντικά πράγματα όταν είναι μεγάλα, γιατί για τα παιδιά, όλα όσα είχαν να σας πουν ήταν σημαντικά».: Στον πολυάσχολο και τρελό μας κόσμο, είναι πολύ εύκολο να πεις «περίμενε ένα λεπτό»!
Στην πραγματικότητα δεν είναι ποτέ μόνο -ένα λεπτό. Μερικές φορές το λεπτό της αναμονής κρατάει τόσο πολύ που δεν τελειώνει ποτέ. Μερικές φορές όταν είμαστε επιτέλους έτοιμοι να ακούσουμε τα παιδιά μας, εκείνα δε θυμούνται τί ήθελαν να μας πουν! Έχω προσέξει ότι τα παιδιά τις περισσότερες φορές δε θέλουν να μοιραστούν μια σκέψη τους μαζί μας, αλλά μια στιγμή μαζί μας.
Για τα παιδιά αυτό που έχουν να πουν δεν ειναι τόσο σημαντικό όσο είναι σημαντικό το να τα κάνετε προτεραιότητα. Το κλειδί για να ακούσετε είναι να σταματάτε! Αντί να πούμε στα παιδιά μας «περίμενε ένα λεπτό» μπορούμε να πούμε σε οτιδήποτε κάνουμε εμείς «περίμενε ένα λεπτό».
Η τηλεόραση δε θα πληγωθεί, ο υπολογιστής δε θα ξεχάσει και δεν θα του λείψεις του facebook ούτε εσύ ούτε εγώ… όμως τα παιδιά μας και θα πληγωθούν και θα ξεχάσουν και θα τους λείψουμε! Ας κάνουμε αυτό το δώρο στα παιδιά μας! Ας τα αφήσουμε να μεγαλώσουν μιλώντας μας! «Οι γονείς μου πάντα άκουγαν ότι ήθελα να τους πω».

3. Αγκαλιάστε τα

«Oι αγκαλιές εφευρέθηκαν για να γνωρίζουν οι άνθρωποι ότι τους αγαπάς χωρίς να χρειάζεται να το πεις».: Το θέμα είναι πως δεν έχει σημασία το πόσο μικροί ή μεγάλοι είμαστε.
Μερικές φορές όλοι χρειαζόμαστε μία αγκαλιά! Κάθε παιδί είναι διαφορετικό, για μερικά απο αυτά μια μεγάλη αγκαλιά είναι καλοδεχούμενη για κάποια άλλα μια μικρή αγκαλιά ειναι αρκετή. Το σημαντικό είναι να μην χάνουμε τις στιγμές που η στοργή είναι απαραίτητη. Τώρα που τα παιδιά μου πλησιάζουν την εφηβεία, προσφέρω αγκαλιές με διαφορετική μέθοδο.
Αντί να ρωτήσω -χρειάζεσαι μια αγκαλιά; Λέω χρειάζομαι μια αγκαλιά! Οι αγκαλιές είναι ένα σύμβολο όχι μόνο αγάπης αλλά ασφάλειας χαράς και προστασίας. Ας δώσουμε στα παιδιά μας το δώρο να μεγαλώσουν λέγοντας: «Οι γονείς μου πάντα ήξεραν πότε χρειαζόμουν μία αγκαλιά»!

4. Να έχετε οικογενειακές παραδόσεις

«Μερικές φορές τα πιο συνηθισμένα πράγματα, μπορεί να γίνουν εντελώς ξεχωριστά, κάνοντάς τα με τους κατάλληλους ανθρώπους». Μια απο τις δικές μας αγαπημένες οικογενειακές παραδόσεις είναι η νύχτα κινηματογράφου. Τις περισσότερες φορές είναι την Παρασκευή.
Φτιάχνουμε ποπκορν δεν τρώμε τίποτα υγιεινό και κοιτάζουμε την ταινία όλοι μαζί σαν οικογένεια! Είναι περισσότερο απο μία ταινία στην πραγματικότητα. Είναι η στιγμή που χτίζεται μια παράδοση, είναι η στιγμή που γελάμε, που μοιραζόμαστε το ίδιο κρεβάτι την ίδια κουβέρτα.
Γινόμαστε η οικογένεια που για δύο ώρες δε μοιραζόμαστε μόνο τον ίδιο χώρο αλλά δημιουργούμε και τις ίδιες αναμνήσεις! Ας δώσουμε στα παιδιά μας το δώρο να μεγαλώσουν λέγοντας: «Στην οικογένεια μου κάναμε αυτό και εκείνο και το άλλο…»

5. Να τρώτε μαζί

«Το να κάθομαι δίπλα σου κάνοντας απολύτως τίποτα, είναι απολύτως τα πάντα για εμένα»: Αυτό είναι κάτι που το κρατάω σαν θησαυρό απο την ζωή μου στο σπίτι. Δε θυμάμαι ούτε μία φορά που δεν έφαγα βραδινό με τους γονείς μου. Ακόμα και πιό μετά που ήταν μόνη της η μαμά μου, δε θυμάμαι ένα βράδυ που να μην φάγαμε μαζί!
Για να είμαι ειλικρινής δεν ήξερα κανένα παιδί που δεν τρώει με την οικογένειά του. Δεν είχα κατανοήσει το πόσο μεγάλη ευλογία ήταν αυτό μέχρι που μετακόμισα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο χρόνος εκεί τρέχει. Το να μαγειρεύεις είναι πολυτέλεια σε πολλούς απο εμάς εξαιτίας της έλλειψης χρόνου.
Το να καθόμαστε γύρω απο το ίδιο τραπέζι μερικές φορές είναι μια τεράστια πρόκληση λόγω του ότι είμαστε πολυάσχολοι με διαφορετικά πράγματα. Όσο το σκέφτομαι δεν έχει σημασία αν τα παιδιά μας τρώνε σάντουιτς ή δημητριακά με γάλα ή κάποια νόστιμη σπιτική συνταγή! Το καλύτερο δώρο που μπορεί να έχει ένα παιδί είναι η ανάμνηση του ότι τρώμε όλοι μαζί.
Για άλλους μπορεί να είναι το πρωινό, για άλλους το μεσημεριανό ή το βραδινό. Είναι η τέλεια στιγμή για να μιλήσουμε να σχεδιάσουμε να ξεκουραστούμε να φάμε και να καθαρίσουμε όλοι μαζί. Ας δώσουμε στα παιδιά μας το δώρο να μεγαλώσουν λέγοντας: «Στην οικογένειά μας τρώγαμε όλοι μαζί!»

6. Να είναι το αγαπημένο σας

«Είσαι ευγενικό, είσαι έξυπνο, είσαι σημαντικό». Πάντα ήξερα πως ήμουν της μαμάς μου το αγαπημένο 10χρονο, 15χρονο και τώρα πιά 37χρονο παιδί. Δεν πρέπει να ξεχωρίζουμε τον αγαπημένο μας γιό ή την αγαπημένη μας κόρη μεταξύ των παιδιών μας, αλλά μπορώ να σας πω ότι έχω ένα αγαπημένο 9χρονο αγόρι και είμαι περήφανη να τον φωνάζω γιό μου.
Έχω μία αγαπημένη 12χρονη, μια αγαπημένη 10χρονη και μια αγαπημένη τετράχρονη κόρη και είναι τιμή μου να τις φωνάζω κόρες μου. Πιστεύω πως είναι πολύ σημαντικό για κάθε παιδί να νιώθει ιδιαίτερο με κάθε ξεχωριστό τρόπο. Ας δώσουμε στα παιδιά μας το δώρο να μεγαλώσουν λέγοντας: «Στην οικογένειά μας ήμασταν τα αγαπημένα των γονιών μας!»

7. Γιορτάστε

«Το ότι δε μοιάζεις με τα άλλα χρώματα στο κουτί, δε σημαίνει πως δε μπορείς να ζωγραφίσεις τις ομορφότερες εικόνες! Μην παραιτηθείς ποτέ! Εισαι απλά υπέροχος».: Κάθε παιδί είναι διαφορετικό.
Τα επιτεύγματά τους είναι διαφορετικά. Κάποια απο αυτά στην ηλικία των 6 μπορεί να διαβάζουν καλύτερα απο κάποια στην ηλικία των 9 χρόνων. Μερικά απο αυτά θα είναι τέλεια στα σπόρ ενω κάποια άλλα θα έχουν αλλεργία στην μπάλα! Μερικά απο τα παιδιά θα είναι εξαιρετικοί μαθητές ενώ άλλα θα θέλουν ενισχυτική διδασκαλία.
Όπως και να’χει κάθε παιδί έχει μια διαφορετική ικανότητα αλλά ΚΑΘΕ παιδί χρειάζεται να νιώθει επιτυχημένο. Δεν έχει σημασία το κατόρθωμά του! Ο πανηγυρισμός πρέπει να είναι ίσος. Ας δώσουμε στα παιδιά μας το δώρο να μεγαλώσουν λέγοντας:
«Οι γονείς μου πίστευαν σε εμένα ήταν οι μεγαλύτεροι θαυμαστές μου. Πάντα μου έλεγαν πόσο περήφανοι ήταν για εμένα!»

8. Παίξτε

«Δεν σταματάς να παίζεις επειδή γερνάς, γερνάς επειδή σταματάς να παίζεις».: Τα παιδιά έχουν απο τη φύση τους παιχνιδιάρικες ψυχές! Παρέχοντας ένα περιβάλλον όπου η οικογένεια παίζει και διασκεδάζει μαζί, δεν είναι απλά πιθανό να συμβαίνει. Για εμάς πρέπει να συμβαίνει.
Βρείτε κάτι που η οικογένειά σας θα απολαύσει Επιτραπέζια παιχνίδια, πεζοπορία, camping, αθλήματα, ποδηλασία, διάβασμα, ταινίες… οποιαδήποτε δραστηριότητα που μπορεί να παρέχει μια ποιοτική και διασκεδαστική οικογενειακή στιγμή, η οποία θα γίνει μια ανάμνηση και δε θα ξεχαστεί ποτέ απο τα παιδιά μας! Ας δώσουμε στα παιδιά μας το δώρο να μεγαλώσουν λέγοντας: «Στην οικογένειά μου περνούσαμε χρόνο μαζί, περνούσαμε καλά, παίζαμε όλοι μαζί!»

9. Να θυμάστε

«Ωχ!!! Σήμερα ήταν αυτό»!: Ναι, είχα πάει εκεί και είχα κάνει αυτό! Οι ζωές των παιδιών μας είναι φτιαγμένες απο μικρές στιγμές! Αυτές οι στιγμές πολλές φορές συνοδεύονται απο κάποια γεγονότα!
Σχολικές γιορτές, γενέθλια, διοργανώσεις, αθλητικές συμμετοχές, συναντήσεις γονέων δασκάλων Αυτές οι στιγμές είναι ιδιαίτερες για εκείνα κυρίως επειδή πιστεύουν πως είναι σημαντικές και για εμάς! όταν θυμόμαστε αυτές τις στιγμές με το να παραβρισκόμαστε με το να τα φωτογραφίζουμε υπερήφανοι τα κάνουμε να εξιτάρονται όταν δουν ότι θυμόμαστε. Δεν ξεχνούν ποτέ! Ας δώσουμε στα παιδιά μας το δώρο να μεγαλώσουν λέγοντας: «Οι γονείς μου ήταν πάντα εκεί για εμένα!»

10. Αγαπάτε τα

«Μόνο αγάπη!»: Θα μπορούσα να γράφω μέχρι αύριο αλλά νομίζω πως θα τελειώσω εδώ με μία απλή λέξη: αγάπη! Ο παππούς μου, μου είχε πει κάποτε ότι η αγάπη είναι φτιαγμένη απο αγάπη. Ήταν πολύ σοφός άνθρωπος! Τώρα που έχω κάπως μεγαλώσει καταλαβαίνω τι ήθελε να πει. Δε μπορούμε να λέμε σε κάποιον ότι τον αγαπάμε και μετά να τον αγνοούμε! Δε μπορούμε να πούμε ότι τον αγαπάμε και μετά να τον παραμελούμε. Όταν αγαπάμε ΤΟ ΛΕΜΕ. Όταν αγαπάμε το δείχνουμε.
Όταν αγαπάμε ανυψώνουμε αυτούς που μας περιβάλλουν! Δεν τους γκρεμίζουμε! Όταν αγαπάμε προσφέρουμε καθοδήγηση και επιβεβαίωση αντί για κριτική και ψευδο-αφοσίωση. Όταν αγαπάμε ένα παιδί χτίζουμε τον χαρακτήρα του, ευχόμαστε και ελπίζουμε για το καλύτερο.
Τα κάνουμε να αισθάνονται μοναδικά τα εμπνέουμε να ανακαλύψουν τις απεριόριστες δυνατότητές τους. Τα καθοδηγούμε, τα διδάσκουμε και μαθαίνουμε απο αυτά! Τα ευχαριστούμε και προσευχόμαστε γι’αυτά!
Γιατί η αγάπη είναι φτιαγμένη από αγάπη!
Εν κατακλείδι, «Μερικές φορές δε γνωρίζεις την αξία μιας στιγμής, παρά όταν γίνει ανάμνηση». Οι αναμνήσεις δεν είναι δωρεάν αλλά δεν κοστίζουν χρήματα, κοστίζουν χρόνο και αυτό ειναι που τις κάνει πολύτιμες. Μπορούμε να δημιουργήσουμε γύρω τους τις πιό απλές στιγμές.
Είναι το να κάνουμε το κάθε λεπτό να μετράει, χωρίς να έχουν σημασία οι περιστάσεις, το παρελθόν μας, πόσα πολλά ή λίγα έχουμε, μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα μέρος που να το αποκαλούμε σπίτι γιατί το κάθε παιδί έχει δικαίωμα σε μία όμορφη παιδική ηλικία! Έτσι ας φανταστούμε τη στιγμή και ας δημιουργήσουμε αναμνήσεις!
Κατερίνα Σωτηροπούλου

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2016

28η Οκτωβρίου 1940: Το ηρωικό «ΟΧΙ» της Ελλάδας

Η ιταλική κυβέρνηση απέστειλε στην Ελλάδα τελεσίγραφο με το οποίο και απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση του ιταλικού στρατού από την Ελληνοαλβανική μεθόριο προκειμένου στη συνέχεια να καταλάβει κάποια στρατηγικά σημεία της Ελλάδος. Η απάντηση της κυβέρνησης Μεταξά στο τελεσίγραφο ήταν αρνητική.




Συνέπεια της άρνησης αυτής ήταν η είσοδος της χώρας μας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940. Η ημερομηνία αυτή καθιερώθηκε να εορτάζεται στην Ελλάδα κάθε χρόνο ως επίσημη εθνική εορτή και αργία.
Ουσιαστικά, την 28η Οκτωβρίου η Ελλάδα γιορτάζει την είσοδό της στον πόλεμο, ενώ οι περισσότερες άλλες χώρες γιορτάζουν την ημερομηνία λήξης του πολέμου.
Για πρώτη φορά η επέτειος γιορτάστηκε επίσημα το 1944

Κάθε χρόνο, αυτήν την μέρα πραγματοποιείται στη Θεσσαλονίκη η στρατιωτική παρέλαση, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας και άλλων επισήμων, η οποία συμπίπτει με τον εορτασμό της απελευθέρωσης της πόλης κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο και τη μνήμη του πολιούχου της Αγίου Δημητρίου.

Στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις γίνονται μαθητικές παρελάσεις, ενώ δημόσια και ιδιωτικά κτίρια υψώνουν την ελληνική σημαία.
Ακόμα, πραγματοποιούνται επετειακές εκδηλώσεις και αφιερώματα μνήμης, ενώ ιδιαίτερη μνεία γίνεται στην «τραγουδίστρια της νίκης» Σοφία Βέμπο, η οποία με τα πατριωτικά της τραγούδια εμψύχωνε τότε τους στρατιώτες μας και μετέδιδε τον ενθουσιασμό της προέλασης των ελληνικών δυνάμεων στη Βόρεια Ήπειρο.
Το ιστορικό
Ηταν περίπου 3 τα ξημερώματα της 28 Οκτωβρίου του 1940 όταν o Μουσολίνι απέστειλε στην Ελλάδα τελεσίγραφο με το οποίο και απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση του Ιταλικού στρατού από την Ελληνοαλβανική μεθόριο προκειμένου στη συνέχεια να καταλάβει κάποια στρατηγικά σημεία της Ελλάδος, (λιμένες, αεροδρόμια κλπ.), για ανάγκες ανεφοδιασμού και άλλων διευκολύνσεών του, στη μετέπειτα προώθησή του στην Αφρική.
Το τελεσίγραφο δόθηκε ιδιόχειρα στον Ιωάννη Μεταξά και μάλιστα στην οικία του στην Κηφισσιά , από τον Ιταλό Πρέσβη στην Αθήνα Εμανουέλε Γκράτσι.
Μετά την ανάγνωση του κειμένου ο Μεταξάς έστρεψε το βλέμμα του στον Ιταλό Πρέσβη και του απάντησε στα γαλλικά (επίσημη διπλωματική γλώσσα) την ιστορική φράση: «Alors, c'est la guerre», (προφέρεται από τα γαλλικά, αλόρ, σε λα γκερ, δηλαδή, Λοιπόν, αυτό σημαίνει πόλεμο), εκδηλώνοντας έτσι την αρνητική θέση επί των ιταμών ιταλικών αιτημάτων.
Ο Γκράτσι στα απομνημονεύματά του, που κυκλοφόρησαν το 1945, περιγράφει τη σκηνή: «Έχω εντολή κ. πρωθυπουργέ να σας κάνω μία ανακοίνωση και του έδωσα το έγγραφο. Παρακολούθησα την συγκίνηση εις τα χέρια και εις τα μάτια του. Με σταθερή φωνή και βλέποντάς με κατάματα ο Μεταξάς μου είπε: αυτό σημαίνει πόλεμο. Του απήντησα ότι αυτό θα μπορούσε να αποφευχθεί. Μου απήντησε ΟΧΙ. Του πρόσθεσα ότι αν ο στρατηγός Παπάγος..., ο Μεταξάς με διέκοψε και μου είπε: ΟΧΙ! Έφυγα υποκλινόμενος με τον βαθύτερο σεβασμό, προ του γέροντος αυτού, που προτίμησε την θυσία αντί της υποδουλώσεως.».
Ο Μεταξάς εκείνη τη στιγμή είχε εκφράσει το ελληνικό λαϊκό συναίσθημα, την άρνηση της υποταγής, και αυτή η άρνηση πέρασε στον τότε ελληνικό δημοσιογραφικό τύπο με την λέξη «ΟΧΙ».
Ο πόλεμος

Δύο ώρες μετά την παραπάνω επίδοση, ξεκίνησε ο Ελληνοϊταλικός Πόλεμος με εισβολή των ιταλικών στρατευμάτων στην Ήπειρο, οπότε η Ελλάδα αμυνόμενη ενεπλάκη στον πόλεμο.
Το λεγόμενο «Έπος του Σαράντα», το οποίο ακολούθησε, και οι μεγάλες νίκες που ο ελληνικός στρατός κατέκτησε, εις βάρος των Ιταλών, καθιερώθηκε να γιορτάζονται κάθε χρόνο στις 28 Οκτωβρίου, την ημέρα της επίδοσης του ιταλικού τελεσιγράφου και της άρνησης του Ιωάννη Μεταξά να συναινέσει.
Η Εκκλησία της Ελλάδος αποφάσισε, το 1952, η γιορτή της Αγίας Σκέπης από την 1η Οκτωβρίου να μεταφερθεί στις 28 Οκτωβρίου, με το αιτιολογικό ότι η Παναγία βοήθησε τον Ελληνικό Στρατό στον πόλεμο της Αλβανίας.
Πηγή:Newsgr




Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2016

Λοχίας Ίτσιος: 38.000 σφαίρες κατά των ναζί!

Η γερμανική εισβολή στην Ελλάδα ξεκίνησε στις 6 Απριλίου του 1941 και παρά την ισχυρή και εντυπωσιακή αντίσταση των Ελλήνων και των στρατευμάτων τους, η υποχώρηση ήρθε 4 μέρες αργότερα . Η παράδοση έγινε στις 9 Απριλίου.
Πολλά είναι τα πρόσωπα που θα μπορούσαν να ξεχωρίσουν για την ηρωϊκή αντίσταση των Ελλήνων. Ένας λοχίας όμως παίρνει τον πρώτο ρόλο.
Ομολογουμένως, το πρόσωπο που ξεχώρισε μέσα απο το γεγονός αυτό είναι ο λοχίας Δημήτρης Ίτσιος, ο οποίος μόνος του με ακόμα πέντε άντρες απέκρουσε την εισβολή των Γερμανών και εξολόθρευσε με το πολυβόλο πάνω απο 250 στρατιώτες της Βερμαχτ.
Ο Δημήτρης Ίτσιος ήταν, έφεδρος υπαξιωματικός του Ελληνικού στρατού κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1941. Επικεφαλής ολιγάριθμων ανδρών αντιστάθηκε μέχρις εσχάτων στην επίθεση που δέχθηκε και από το πολυβολείο του προκάλεσε μεγάλες απώλειες στον εχθρό. Παραδόθηκε μαζί με τους άνδρες του όταν τα πυρομαχικά τους εξαντλήθηκαν, αλλά δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από τον επικεφαλής γερμανό σωματάρχη, στρατηγό Σόρνερ.Ο Ίτσιος είχε ρίξει 38.000 σφαίρες εναντίον των Γερμανών!
Οι Γερμανοί λοιπόν, εισέβαλαν την 6η Απριλίου του 1941 προσπαθώντας να διασπάσουν τη γραμμή Μεταξά, από τα σύνορα της Ελλάδας με την Βουλγαρία και τη Γιουγκοσλαβία. Όλοι οι Έλληνες στρατιώτες έδωσαν μια ηρωική μάχη και αντιστάθηκαν δυναμικά στους Γερμανούς.
Ο Δημήτρης Ίτσιος όμως, έφεδρος λοχίας και επικεφαλής της αντίστασης στο πολυβολείο, Π8 στην ομορφοπλαγιά του Μπέλες πάνω από τα Άνω Πορόια Σερρών, αν και μόνος του με πέντε μόνο στρατιώτες , δεν παραδόθηκε .
Ο λοχίας Ίτσιος αποδείχτηκε πολύ πιο δυναμικός απο ότι υπολόγιζαν. Η αντίστασή του κράτησε όσο περισσότερο μπορούσε και πιο συγκεκριμένα μέχρι να του τελειώσουν τα πυρομαχικά.
Με πάνω απο 38 χιλιάδες σφαίρες σκότωσε πάνω απο 250 Γερμανούς στρατιώτες και τον σημαντικό για τους αντιπάλους, αντισυνταγματάρχη, Έμπελινγκ. Ο Ίτσιος είχε ως εντολή να σταματήσει τους Γερμανούς ώστε οι ελληνικές δυνάμεις να καταφέρουν να κερδίσουν τ χρόνο. Ωστόσο, τη στιγμή που οι Γερμανοί τον εγκλωβίζουν ο Έλληνας λοχίας δίνει διαταγή στους άλλους πέντε στρατιώτες να αποχωρήσουν ώστε να αντιμετωπίσει μόνος του τη νέα επίθεση.
Ωστόσο, δύο απο τους φαντάρους αρνήθηκαν πεισματικά να αφήσ
ουν τον επικεφαλής, Ίτσιο και έτσι οι τρεις άντρες άρχισαν να αποκρούουν τις απανωτές γερμανικές επιθέσεις. Κατάφεραν να αποφύγουν όλες τις βολές των Στούκας καθώς και να αντιμετωπίσουν την επίθεση των χερσαίων δυνάμεων των Γερμανών.
Δυστύχως, η εξάντληση των πυρομαχικών τους τους ανάγκασε να παραδοθούν. Οι Γερμανοί πλησίασαν επιφυλακτικά τους άντρες και άρχισε ένας διάλογος μεταξύ του Έλληνα λοχία και Γερμανού επικεφαλής:
Στρατηγός Σόρνερ: Που είναι ο αξιωματικός σου;
Λοχίας Δημήτρης Ίτσιος: δεν υπάρχει, εγώ είμαι επικεφαλής
Στρατηγός Σόρνερ: εσύ;
Λοχίας Δημήτρης Ίτσιος: ναι;
Στρατηγός Σόρνερ: συγχαρητήρια, με την αντίσταση σου ζωντάνεψες το πνεύμα των προγόνων σου
Λοχίας Δημήτρης Ίτσιος: έκανα το καθήκον μου
Στρατηγός Σόρνερ: και τώρα πρέπει να κάνω και εγώ το δικό μου. Μου στοίχισες πάνω από διακόσιους άνδρες.
Ο Γερμανός διοικητής διέταξε να τον σκοτώσουν. Όταν ο Ίτσιος ρώτησε γιατί, δεν έλαβε καμία απάντηση. Ο Σόρνερ έδωσε εντολή να τον τιμήσουν και στη συνεχεια τον εκτέλεσε ο ίδιος.
Τους δύο άλλους άντρες, που παρέμειναν στο πλευρό του Ίτσιου, τους άφησε ελεύθερους. Αυτοί άλλωστε ήταν που διηγήθηκαν τα γεγονότα και την αυτοθυσία του Ίτσιου, που έμεινε στην ιστορία.
Ο Ίτσιος παρασημοφορήθηκε και ένα στρατόπεδο πήρε το όνομα του. Στον Ίτσιο αποδόθηκε ο βαθμός του Επιλοχία καθώς και το Αργυρό Αριστείο Ανδρείας.
Αρκετό καιρό αργότερα, το 1946 η σύζυγος του Ίτσιου κατάφερε να ανασύρει τα οστά του άνδρα της και να τα μεταφέρει για ενταφιασμό στο χωριό τους, τα Άνω Πορρόια.
Ο λοχίας με τη στρατηγική και τον ηρωισμό του συνέβαλε σημαντικά στην αντίσταση της εισβολής των Γερμανών, κερδίζοντας χρόνο για τους συμπατριώτες του. Με τη θυσία του όμως, κέρδισε και τον Γερμανό στρατηγό, ο οποίος δεν κατάφερε να προσπεράσει τη ναζιστική χυδαιότητα.

Φ. Καρβουνοπούλου


Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

Είναι μερικοί δάσκαλοι, που δεν τους ξεχνάς ποτέ


Όλοι μας, στη διάρκεια της σχολικής μας πορείας γνωρίσαμε πολλούς δασκάλους. Άλλοι μας κέρδισαν, άλλοι μας δίδαξαν, άλλοι ήταν αδιάφοροι. Σε όλη αυτή την πορεία όμως διαμορφώσαμε μια εικόνα για ΤΟΝ δάσκαλο!

Ο δάσκαλος της καρδιάς μας είναι εκείνος που κλείνοντας την πόρτα της σχολικής τάξης αφήνει απ’ έξω τις έγνοιες και τα προβλήματά του και η τάξη του γίνεται το μοναδικό του μέλημα. Είναι ο άνθρωπος που λαμπερά παιδικά μάτια τον κοιτάνε διερευνητικά, με απορία, πολλές φορές με δυσπιστία ή και απαξίωση και καταφέρνει να κάνει τα μάτια αυτά να λάμπουν. Είναι εκείνος που νοιάζεται για τα παιδιά του. Όχι μόνο για την ακαδημαϊκή τους πρόοδο, αλλά κυρίως για την συναισθηματική τους ισορροπία και εξέλιξη. Είναι αυτός που όλοι περιμένουν να είναι παντογνώστης και να έχει τις απαντήσεις για όλα. Είναι το σταθερό σημείο αναφοράς, το καταφύγιο για τους μαθητές που η οικογένεια παλεύει με δυσκολίες και δυσάρεστες καταστάσεις. Είναι εκείνος που με τον τρόπο του ξέρει να σου λέει είμαι εδώ για εσένα, όταν με χρειαστείς.
Ο δάσκαλος είναι ο συνδετικός κρίκος μιας ομάδας ανθρώπων με διαφορετικές ανάγκες και προσωπικότητες. Είναι ο σημαντικός άλλος που πολλές φορές μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή και να γίνει ο Πυγμαλίωνας σου. Όταν νιώθεις ότι δεν τα καταφέρνεις και θέλεις να εγκαταλείψεις την προσπάθεια είναι εκείνος που θα αναγνωρίσει σε εσένα δυνατότητες για να τις εξελίξεις και αδυναμίες για να τις βελτιώσεις. Ο δάσκαλος είναι αυτός που ενδιαφέρεται να βελτιωθεί για να μπορέσει να σε πάει παρακάτω. Είναι εκείνος που νοιάζεται πρώτα να είναι δίπλα στο μαθητή και μετά να τον διδάξει.
Μα γίνεται ένας άνθρωπος να καταφέρνει να είναι όλα αυτά; Πόσες δεξιότητες, πόσες ικανότητες, πόσες γνώσεις και πόση αγάπη πρέπει να βρίσκονται μαζεμένα στο πρόσωπό του; Και όμως γίνεται.
ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΣΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΠΟΥ ΒΛΕΠΟΥΝ ΣΤΟΝ ΜΑΘΗΤΗ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΝΑΝ ΒΑΘΜΟ.
Και το θαυμαστό σε όλο αυτό είναι ότι υπάρχουν αυτοί οι δάσκαλοι. Βρίσκονται στα σχολεία και διδάσκουν τα παιδιά μας. Κάποιες φορές τους απαξιώνουμε. Άλλες φορές ζητάμε ακόμα περισσότερα από αυτούς. Ξεχνάμε ότι είναι άνθρωποι και όχι υπερήρωες. Το μόνο που είναι σίγουρο είναι ότι ο δάσκαλος γεννιέται, δεν γίνεται. Είναι χάρισμα. Όχι να μεταδίδεις γνώσεις, αλλά να εκπέμπεις αγάπη και φροντίδα, που συμβάλλουν στην απόκτηση γνώσης. Και είναι πολλοί οι δάσκαλοι ζωής. Και είναι εκεί και παλεύουν με δυσκολίες, ελλείψεις και απαξίωση. Αγωνίζονται, και με συγκινούν κάθε φορά που τους συναντώ. Γιατί με καθηλώνει το ταλέντο που περικλείει διδασκαλία και φροντίδα. Για εκείνους που απλά παρίστανται, το σχολείο τους εκδικείται. Γιατί κάθε μέρα είναι για εκείνους μια κόλαση. Επειδή οι μαθητές καταλαβαίνουν και «επιτίθενται». Και δεν μπορείς να το καταλάβεις αυτό αν δεν έχεις την τύχη να μπεις σε τάξη. Να έχεις σαράντα ζευγάρια μάτια επάνω σου έτοιμα να σε ρουφήξουν. Και εσύ να είσαι δυνατός και δοτικός.
Ο δρόμος του δασκάλου απαιτεί γενναιότητα, μεγαλοψυχία, ενσυναίσθηση και αγώνα. Είναι μια μάχη με τον εαυτό του που δεν του αφήνει περιθώρια να λυγίσει, γιατί… θέλει αρετή και τόλμη η διδασκαλία.
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ ΠΟΥ ΝΟΙΑΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΦΡΟΝΤΙΖΟΥΝ ΣΕ ΠΕΙΣΜΑ ΤΩΝ ΔΥΣΚΟΛΩΝ, ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ, ΚΑΙΡΩΝ!
Αλεξία Μπακοπούλου